Κυνηγετικά όπλα – Πρακτικό εγχειρίδιο Κυνηγού

6. Σκόπευση

· Γενικές πληροφορίες

Η βολή με λειόκαννο όπλο σε κινητό στόχο, αποτελεί μια διαδικασία πολύ διαφορετική από τη βολή σε ακίνητο στόχο. Για να μάθουμε λοιπόν να ρίχνουμε με λειόκαννο σε κινητό στόχο, πρέπει να ξεχάσουμε όλα αυτά που μας είπαν στο στρατό και όλα όσα μάθαμε ρίχνοντας με αεροβόλο στην παιδική μας ηλικία.

Πριν από οτιδήποτε άλλο πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τρείς πολύ βασικές αρχές:

1ον. Σκοπεύουμε με ανοιχτά και τα δύο μάτια (διόφθαλμη σκόπευση)

2ον. Η σκόπευση του κινητού στόχου είναι «χονδρική» και στην ουσία είναι μια κατάδειξη του στόχου σαν να τον παρακολουθούμε δείχνοντάς τον με τον δείκτη μας (δάκτυλο) και

3ον. Επειδή ο κινητός στόχος κινείται, απαιτεί πάντα την ανάλογη προσκόπευση.

Εικ. 6.1 Εύρεση του κυρίαρχου ματιούΓια να καταφέρουμε να σκοπεύουμε με τα δυο μάτια ανοιχτά πρέπει πρώτα να βρούμε ποιο είναι το κυρίαρχο μάτι μας. Για να το βρούμε αυτό πρέπει να βάλουμε τα χέρια μας σε θέση όπως δείχνει η εικ. 9.1, ακολούθως να σκοπεύσουμε με τα δύο μάτια ανοιχτά ένα αντικείμενο μέσα από το κενό που δημιουργείται ανάμεσα στις δύο παλάμες και να φέρουμε σιγά – σιγά τα χέρια μας προς το πρόσωπό μας. Θα δούμε ότι η τρύπα θα ρθεί και θα «κολλήσει» στο ένα από τα δυό μας μάτια. Αυτό είναι και το κυρίαρχο μάτι μας. Αφού βρήκαμε το κυρίαρχο μάτι μας, ξέρουμε πλέον ότι πρέπει να επωμίζουμε στον ώμο της πλευράς αυτής. Συνήθως το κυρίαρχο μάτι ταυτίζεται και με το κυρίαρχο χέρι, δηλ. οι περισσότεροι δεξιόχειρες έχουν κυρίαρχο το δεξί μάτι και οι περισσότεροι αριστερόχειρες το αριστερό μάτι. Με τη διόφθαλμη σκόπευση το κυρίαρχο μάτι σκοπεύει, διότι αυτό στην ουσία ελέγχει την σκοπευτική γραμμή (μάτι – στόχαστρο – στόχος), και το άλλο μάτι βοηθάει ώστε να μη χαθεί το βάθος του πεδίου, δηλ. να έχουμε διαρκώς την αίσθηση της απόστασης. Ετσι η εστίαση της προσοχής μας γίνεται επάνω στο στόχο και όχι στο στόχαστρο, που είναι και το ζητούμενο της σκόπευσης του κινητού στόχου.

 Η μέση ταχύτητα των σκαγιών που ταξιδεύουν προς το στόχο είναι της τάξης των 400 m/sec στο στόμιο της κάνης και των 200 m/sec στα 35 m. Προφανώς χρειάζεται κάποιος χρόνος για να διανύσουν αυτή την απόσταση. Επίσης από τη στιγμή κατά την οποία ο εγκέφαλος θα δώσει την εντολή της πυροδότησης μέχρι να ξεκινήσει η πυροδότηση (τράβηγμα σκανδάλης – χτύπημα επικρουστήρα) και να βγούν τα σκάγια από την κάννη χρειάζεται πάλι κάποιος χρόνος. Στο χρονικό αυτό διάστημα όμως ο κινητός στόχος μετακινείται. Είτε λοιπόν ο στόχος είναι ιπτάμενος (πουλιά) είτε επίγειος (λαγός) ποτέ δεν σκοπεύουμε ακριβώς επάνω του, αλλά πάντα λίγο πιο μπροστά. Αυτό λέγεται προσκόπευση. Για μια συγκεκριμένη κάννη και ένα συγκεκριμένο φυσίγγιο, η προσκόπευση εξαρτάται από την απόσταση και την ταχύτητα του στόχου – θηράματος καθώς και από την γωνία της πορείας του σε σχέση με τον σκοπευτή – κυνηγό. Για παράδειγμα σε μια τραβέρσα η προσκόπευση, όταν το θήραμα περνά στα 35 μέτρα, είναι διπλάσια απ’ ότι αν περνούσε στα 20 μέτρα.

· Τρόπος σκόπευσης

Μέθοδοι σκόπευσης κινητού στόχου υπάρχουν πολλές, αλλά η πιο ενδεδειγμένη θεωρείται η λεγόμενη «swing». Σύμφωνα με τη μέθοδο αυτή ο κυνηγός, από την στιγμή ακόμη που αρχίζει την επώμιση, φέρνει το στόμιο της κάνης πίσω από το θήραμα. Μόλις το όπλο «κλειδώσει» στον ώμο το κινεί παράλληλα με το θήραμα, το «προσπερνά» και όταν το στόχαστρο προσπεράσει το κεφάλι του θηράματος τραβά τη σκανδάλη, χωρίς να σταματήσει να κινεί το όπλο. Στο «προσπέρασμα» ο σκοπευτής πρέπει να σκεπάσει τη θέα του θηράματος με την κάνη, ώστε το στόχαστρο να δείχνει ψηλότερα από το θήραμα και η βολή να έχει ελαφρώς ανοδική πορεία.

Εικ. 6.2 Το “swing”

· Κανόνες σκόπευσης

1. Δεν σκοπεύουμε ούτε πολύ ψηλά ούτε πολύ πίσω. Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι η δέσμη των σκαγιών δεν έχει τη μορφή πλάκας, αλλά είναι μια δέσμη που μοιάζει με μπάλα του «ράκμπι» και στα 35 μέτρα έχει διάμετρο 2,5 m και μήκος 4 με 5 m. Οπότε αν σκοπεύσουμε κατευθείαν επάνω στο στόχο ή κάνουμε μικρή προσκόπευση τότε τα σκάγια θα περάσουν πίσω από το στόχο. Αν πάλι κάνουμε υπερβολικά μεγάλη προσκόπευση πιθανόν ο στόχος να χτυπηθεί από την ουρά της δέσμης.

2. Όταν τουφεκάμε κοπαδιαστά πουλιά, ποτέ δε ρίχνουμε μέσα στο κοπάδι, αλλά πάντα επιλέγουμε ένα πουλί και το σκοπεύουμε σαν να ήταν μόνο του.